İşte bu arabayla gönderdim bu akşam can dostumu -kardeşimi,arkadaşımı,bende hakkı olan,benliğimde ondan bir çok şey olan Mevlüd'ümü- memleketine...kuşkusuz en mutlu anım değildi;olamazdı da.o mezun olmuştu,herkesin gıptayla baktığı fizik bölümünü 5,5 senede bitirmiş ve onu otobüse bindirmek için ordaydım.Arabanın kalkmasına 30 dakikadan 3-5 dakika fazla vardı.İçerde çaylarımızı içerken Mevlüt :"En çokta helalleşmek insanı üzüyor" dedi...1-2 dakikalık sessizlikten sonra otobüsün yanına gittik.son balıkesir hatıramı onunla o hiç binmediğim,hiç Konyaya gidemediğim Kontur arabası önünde çektirdim.Otobüs hemen aldı ve gitti Mevlüd'ü.Hep ertelediğim o son dakika sendromu beni çok fena yakalamıştı,kaçamazdım artık...bir an için unuttuğum terminal girişini akan insan selinden buldum ve koşar adımla Kontur arabasını dönemeçte yakaladım ve O'na son bir el salladım...Hakkım helal olsun sana kardeşim...

 malum akşam olmuş,üstadımla ekmek teknesini kapatmış binmişiz arabaya eve gidicez.motoru çalıştırmasıyla beraber arabanın cd çalarından bir güzel sesli bayan başladı sanat müziği söylemeye.üstad hemen sordu:"-tanıdın mı kuzum bu sesi"  diye.düşündüm bulamadım.aklıma ilk geleni -umut akyürek- söyledim."-yok değil dedi,bu şevval sam dedi.yeni çıkmış bu kaseti" dedi.Allah'ım o ne ses,o ne güzel yorum.üstadımın arabayı durdurmasıyla büfeden aldığı 35 cc liği arka koltuğa kibarca bırakması o kadar çabuk oldu ki;ben hala o güzelim dizelerde takılıp kalmışım:

böyle mi esecekti son günümde bu rüzgar
bütün kuşlar vefasız mevsim artık sonbahar
unutmuş ellerimi eşim dostum sevgilim
kalbim acılarla hep bölünmüş dilim dilim
bütün kuşlar vefasız mevsim artık sonbahar

4 güzide şarkıyı dinleyebildiğim o yol o akşam hiç bitmesin istedim...