İşte bu arabayla gönderdim bu akşam can dostumu -kardeşimi,arkadaşımı,bende hakkı olan,benliğimde ondan bir çok şey olan Mevlüd'ümü- memleketine...kuşkusuz en mutlu anım değildi;olamazdı da.o mezun olmuştu,herkesin gıptayla baktığı fizik bölümünü 5,5 senede bitirmiş ve onu otobüse bindirmek için ordaydım.Arabanın kalkmasına 30 dakikadan 3-5 dakika fazla vardı.İçerde çaylarımızı içerken Mevlüt :"En çokta helalleşmek insanı üzüyor" dedi...1-2 dakikalık sessizlikten sonra otobüsün yanına gittik.son balıkesir hatıramı onunla o hiç binmediğim,hiç Konyaya gidemediğim Kontur arabası önünde çektirdim.Otobüs hemen aldı ve gitti Mevlüd'ü.Hep ertelediğim o son dakika sendromu beni çok fena yakalamıştı,kaçamazdım artık...bir an için unuttuğum terminal girişini akan insan selinden buldum ve koşar adımla Kontur arabasını dönemeçte yakaladım ve O'na son bir el salladım...Hakkım helal olsun sana kardeşim...